Που πας ωρέ;
Διάβασα κάπου πρόσφατα, ότι περιμένουμε λέει, την παράσταση Fragments του Peter Brook να έρθει στη Αθήνα. Τώρα το ποιοι την ‘περιμένουμε’ είναι ένα ζήτημα.
Διάβασα επίσης (μελετηρός λέμε) ότι η Αθήνα κοντέβει να έχει περισσότερες θεατρικές σκηνές και από το Λονδίνο.
Και μου γεννιέται η απορία: “Ήταν πάντα θεατρόφιλοι οι Αθηναίοι ή αποτελεί ένα καινούριο trend και αυτό;”
Γιατί έπρεπε να έχεις μέσον για να δεις τις ‘Δούλες’ στο θέατρο οδού Κεφαλληνίας, αλλά και να έχεις κάνει κράτηση-δεν-ξέρω-από-πότε για να δεις την ‘ερωτευμένη νεκρή’ στο Αμφι-θέατρο;
Μήπως απλά, ως Έλληνες, ακολουθούμε ότι κουλτουριάρικα πουλάει; Μήπως αυτοί που κοιμούνται στς παραστάσεις ή αυτοί που κάνουν αλλοπρόσαλλες κριτικές στη “Μήδεια ΙΙ” είναι θύματα της διαφήμισης ή της γκομενιάς ‘Θα πάω το μωρό να δει τα έτσι που λένε, και μετά θα της ξηγηθώ και ένα μπακαλιάρο’;
Τουλάχιστον οι γηπεδικές ιαχές στην Επίδαυρο το καλοκαίρι αυτό δείχνουν. Δεν την είδα την παράσταση αλλά δε νομίζω πως επιτρέπεται να γιουχαϊζεις ηθοποιούς που πράττουν στη σκηνή, όσο μέτριοι και αν είναι. Τουλάχιστον αυτοί δεν πληρώνονται τα λεφτά των ποδοσφαιριστών.
Και να προβλέψω: Θα γίνεται της τρελής (όχι του Σαγιό) στην παράσταση 9-10-11.05 Πρωτοκλασάτοι (και στα μούτρα τους) και τιμητές της τέχνης (σκατά και σ’ αυτούς), όλοι μαζί θα χορεύουσι ομάδι.
ίσως και να’χει πλάκα…Κοινωνιολογικά πάντα…
