Μια εποχή στην κόλαση (μτφ. Νίκος Σπανιάς 1980, εκδόσεις Γνώση)

Αν θυμάμαι καλά, κάποτε, ήταν η ζωή μου έκπα-

γλη γιορτή που άνοιγαν όλες οι καρδιές και όλα τα κρασιά κυλούσαν.

Μια νύχτα πήρα την ομορφιά στα γόνατά μου.

Και τη βρήκα πικρή.

Και τη βλαστήμησα.

Οπλίστηκα ενάντια στη δικαιοσύνη. Δραπέτευσα.

Ω Μάγισσες, Μιζέρια, Μίσος, εσείς θα διαφυλά-

ξετε τον θησαυρό μου.

Κατόρθωσα να σβύσω από το λογικό μου κάθε ελ-

πίδα ανθρώπινη.

Μ’ύπουλο σάλτο, χύμηξα σα θηρίο πάνω σ’όλες

τις χαρές να τις σπαράξω.

Επικαλέστηκα τους δήμιους να δαγκάσω, πεθαί-

νοντας, τα κοντάκια των όπλων τους.

Επικαλέστηκα κάθε Οργή και Μάστιγα να πνιγώ,

στο αίμα, στην άμμο.

Η απόγνωση ήταν ο θεός μου.

Κυλίστηκα στη λάσπη.

Στέγνωσα στον αέρα του εγκλήματος.

Ξεγέλασα την τρέλλα.

Κι’η άνοιξη μου προσκόμισε το φρικαλέο γέλοιο

του ηλίθιου.

Μα τώρα τελευταία, πριν τα τινάξω για τα καλά,

λέω ν’αποζητήσω το κλειδί του αρχαίου συμποσίου

μήπως βρω ξανά την όρεξη μου.

Το κλειδί αυτό είν’η συμπόνοια.

Η έμπνευση τούτη δείχνει πως ονειρεύτηκα.

“Θα μείνεις ύαινα…” κ.τ.λ. ολολύζει ο διάβολος:

και με στεφανώνει με πλήθος ιλαρές παπαρούνες.

“Φτάσε στο θάνατο μ’όλες τις αχαλίνωτες ορέξεις

σου, τη φιλαυτία σου,  και κάθε ασυγχώρητο αμάρ-

τημα!” Άχ! Απηύδησα.

Αλλά, Σατανά, φίλτατέ μου, να χαρείς, όχι βλο-

συρές ματιές. Περιμένω μερικές βδελυρότητες, ανα-

δρομικά.

Ωστόσο, για σας, τους εραστές της απουσίας του

περιγραφικού ή διδακτικού ύφους σ’έναν συγγραφέα,

για σάς αποσπώ τις λίγες ελεεινές αυτές σελίδες από

το σημειωματάριο ενός κολασμένου.

–

Κι αυτά που δεν μπορείς να κάνεις
Κι αυτά που δεν στέργεις να τα πεις
Κι όλα τα πολλά που χάνεις
Στο στοίχημα της κρίσιμης καμπής

Κι εκείνα που στην ώρα τους δεν πήρες
Και όσα σου γαμήσανε οι Μοίρες
Και τ’ άλλα που σ’ τα πνίξανε σε μπίρες
Και όλες σου οι κάλπικες οι λίρες

Κι εκείνα που ’ριξες στου Χρόνου το Πηγάδι
Και τόσα που άρπαξε η Μέρα από το Βράδυ
Το χαστούκι που δεν γύρισε σε χάδι
Το παλάτι που σ’ το κάνανε ρημάδι

Θα ’ρθει και έρχεται και φτάνει η στιγμή
Που σμίγεις μ’ όσα ήσουν και θα είσαι
Μ’ εκείνα που έκρυβες στου ψεύδους τη στολή
Μ’ αυτά που τώρα αλήθεια ζεις και πια δεν τα μιμείσαι

Διάβασα επίσης (μελετηρός λέμε) ότι η Αθήνα κοντέβει να έχει περισσότερες θεατρικές σκηνές και από το Λονδίνο.

Και μου γεννιέται η απορία: “Ήταν πάντα θεατρόφιλοι οι Αθηναίοι ή αποτελεί ένα καινούριο trend και αυτό;”

Γιατί έπρεπε να έχεις μέσον για να δεις τις ‘Δούλες’ στο θέατρο οδού Κεφαλληνίας, αλλά και να έχεις κάνει κράτηση-δεν-ξέρω-από-πότε για να δεις την ‘ερωτευμένη νεκρή’ στο Αμφι-θέατρο;

Μήπως απλά, ως Έλληνες, ακολουθούμε ότι κουλτουριάρικα πουλάει; Μήπως αυτοί που κοιμούνται στς παραστάσεις ή αυτοί που κάνουν αλλοπρόσαλλες κριτικές στη “Μήδεια ΙΙ” είναι θύματα της διαφήμισης ή της γκομενιάς ‘Θα πάω το μωρό να δει τα έτσι που λένε, και μετά θα της ξηγηθώ και ένα μπακαλιάρο’;

Τουλάχιστον οι γηπεδικές ιαχές στην Επίδαυρο το καλοκαίρι αυτό δείχνουν. Δεν την είδα την παράσταση αλλά δε νομίζω πως επιτρέπεται να γιουχαϊζεις ηθοποιούς που πράττουν στη σκηνή, όσο μέτριοι και αν είναι. Τουλάχιστον αυτοί δεν πληρώνονται τα λεφτά των ποδοσφαιριστών.

Και να προβλέψω: Θα γίνεται της τρελής (όχι του Σαγιό) στην παράσταση 9-10-11.05 Πρωτοκλασάτοι (και στα μούτρα τους) και τιμητές της τέχνης (σκατά και σ’ αυτούς), όλοι μαζί θα χορεύουσι ομάδι.

ίσως και να’χει πλάκα…Κοινωνιολογικά πάντα…

ΥΠΑΛΛΗΛΕ_