Fantasiopligmata

Λοξίων Σ. Περφέκτους

Κεφάλαιο 3: 215 και σήμερα

leave a comment »

(Τη Μακεδονία την έχεις ξακουστεί;)

«Στρατιώτη … τι κάνεις εκεί αγόρι μου;»
«Μαζεύω αυτά τα όστρακα κύριε Επιλοχία, δείτε.»
«Τι, να δω, τι όστρακα, αρχίδια, τι μαζεύεις; με δουλεύεις; μπες πίσω στη γραμμή αμέσως! … Πήγαινε να βοηθήσεις στα όπλα, στα πυρομαχικά δεν είσαι;
Άντε μετοκάθεγαμώτη εδώ που’ρθαμε»

Ευτυχώς που ο Κύριος Υπίλαρχος, με κάπα, κεφαλαίο και κάτι γνώσεις ΝΑ με το συμπάθειο και αγάπη για την αρχαιότητα και τους κλασικούς και για τον πολιτισμό και την πανγκόσμια ειρήνη, είχε άλλη πρόθεση.

Και που λέτε κύριε υπίλαρχε, αυτά τα λένε όστρακα, και όχι αρχίδιαμαζεύεις, και είναι από αγγεία πήλινα και δείχνουν τούτο και κείνο, και κυρίως ότι εδώ μπορεί να υπήρχε κάποια θέση … όχι τέτοια θέση … όχι όχι θέση θρόνος, ούτε βασ … όχι βασιλιάδες, από τις άλλες τις θέσεις, τις αρχαιολογικές, που πάνε οι συνάδελφοι και σκάβουν που και που και βγάζουν ωραία πράματα και … ναι και τέτοια βγάζουνε καμιά φορά … όχι όχι τόσο συχνά με βασιλιάδες απάνω … καλά ναι μπορεί και να υπήρχανε βασιλιάδες τότε, δεν είμαστε και σίγουροι για την πολιτική οργάνωση στην προϊστορία, αλλά αυτά εδώ δεν … Έλληνες; Ε, ναι, τώρα τι να σας πω, αυτοί ζούσανε τα παλιά τα χρόνια, πριν την … Μάλιστα, διατάξτε, εντάξει, τη Δευτέρα.

Δεν ξέρω αν πιο μεγάλη ήταν η έκπληξή μου όταν με φωνάξανε στην αναφορά να πάω στο Διοικητήριο ή η καταπληξία που έλαβον μετά από δυο ώρες συζήτησης με τον υπίλαρχο και το σκοτεινό δημιούργημα – φρανκεστάιν, που προήλαυνε στο γραφείο εκ του στόματός του ορμώμενο, το οποίο κάποιοι θα καλούσαν γνώσητεκαιγνώμη ομού. σε καθαρεύουσα άρτι φονευθείσα, μα πάντα κυριαρχούσα επί των φουσάτων του εχθρού.

Και ποιος δεν πέρασε από εκεί: Οι Τούρκοι, οι κακοί, οι Βούλγαροι, οι αϋπνώντες, οι Άραβες, οι αλλόθρησκοι, οι Βυζαντινοί, οι Χριστιανοί, οι ήρωες του 21’, με κάτι πούτσες να και οι αρχαίοι, φυσικά, οι σατανάδες, οι πώς τα κάνανε όλα αυτά; Οι Εβραίοι, από την άλλη, ως γνωστό είναι από τη φύση τους, πώς το λένε, το ντι-εν-έι τους είναι προβληματικό, έχουν γίνει και μετρήσεις, βιολογικές, στα κρανία τους. Και τους ξεχωρίζεις πως μοιάζουν. Δυο γαμημένες ώρες κράτησε η παρέλαση των σκοτεινών δυνάμεων, που με νύχια γαμψά διαβιούν στις σκιές, με μοναδικό τους στόχο την ανατροπή της καθεστυκιύας τάξης και την εγκαθίδρυση της νέας, αυτής των πραγμάτων, των νέων, ξέρεις, των άλλων, όχι των δικών μας ντε, των αλλωνών. Χάρηκα πολύ για τη συζήτησή μας στρατιώτη.

Ένα το συμπέρασμα και το κρατώ. Ο ΕΣ έχει μια ιδιαίτερη αγάπη για την ελληνική αρχαιότητα και ευρύτερα την ιστορία, φανερή και κομψευόμενη μα πέρα για πέρα παρά φύση. Μιαν οικειότητα ας πούμε σαν εκείνη του βοσκού με την αγαπημένη του κατσίκα. Οι μήνες που θα ακολουθούσαν ήταν τω όντι αποκαλυπτικοί και η αρχαιότητα στον ΕΣ ως λόγος, εικόνα και τελικά ως ενσώματη εμπειρία με σαφώς βιοπολιτική λειτουργία ήταν ένα από τα πράγματα που έσωσαν το μυαλό μου και τη φυσική μου υπόσταση μέσα σε εκείνον τον παραλογισμό: Ξεδιαλέγω παρεμπιπτόντως: Επιτελεστικά ρητά πάνω από αρχαϊκά εμβλήματα – σαν από κακό μαγαζί σουβενίρ – θάρσειν χρη και μια Αργώ και μια σαλάτα λάχανο-καρότο μέσα στο εστιατόριο, αμήχανα παραγγέλματα κλίνατε, άρξασθε, επανέλαβε το αληθές (επανΆλαβε γαμώ την εσωτερική μου αύξηση), αλλά και άλλα δείγματα μίας ξεβρασμένης καθαρεύουσας: χειρόκτιον, ποδόκτιον, περισκελίς, σαπωνοθήκη μετά σάπωνος, υδροδοχείο (αλλιώς το παγουρίνο). Αλλά και πιο συνθετικά παραδείγματα: το Πολεμικό Μουσείο έχει τα πρώτα επιθετικά όπλα σε ελληνικό έδαφος, είναι οι χειροπέλεκεις του Νεάντερταλ, η ιστορία του ΕΣ ξεκινά από τους Περσικούς Πολέμους, και εγώ ως Έλλην στρατιώτης έχω σχέση με τη μάχη του Μαραθώνα. Ή τουλάχιστον κάποιος λόγος πρέπει να υπάρχει που κοιμάμαι κάτω από μια ζωγραφιά της τα τελευταία 20 βράδια. Για να μην μιλήσω για κάποιες αναπάντεχα περίλαμπρες κορυφώσεις, όπως μια ωραιότατα ζωγραφισμένη λύκηθος σε ένα αυτοσχέδιο μνήμα στον τοίχο του ΚΨΜ, κοιτίδα φαντάζομαι μιας γενναίας τιμητικής για τον εκτελεστή εθνικόφρονα καλλιτέχνη και τους βοηθούς του.

Απρίλιος. Ο Αρχιλοχίας από τη Λάρισα με αδυναμία στον Παπαδόπουλο και την ΑΕΛ ρητορεύει για τη σημασία του ΕΣ και τα λοιπά – ΡΕ αν είστε φιλότιμοι και τα πάτε καλά στην παρέλαση θα τραγουδήσουμε τον Μέγα Αλέξανδρο, πίσω στην ίλη, τη Μακεδονία την Ξακουστή. Ακούτε ρε; Θέλανε να μας το απαγορεύσουνε και αυτό από τα κεντρικά, ότι είναι δήθεν μου προβοκατόρικο. Αλλά το κρατήσαμε ΡΕ. Αυτό έχουν δικαίωμα να το τραγουδήσουν οι σειρές που παρελάζουν σωστά, σαν Έλληνες, όχι πτώματα σαν κιεσάς. Από σας εξαρτάται!

Είναι το δεύτερο περίπολο που περνά τώρα, τα συνθηματικά που έχω στο χαρτί είναι πια με βεβαιότητα λανθασμένα. Το τρία έπρεπε να είναι εννιά και το παρασύνθημα ένα μικρό ζώο αντί για αυτό το λοβοτομημένο και ανορθόγραφο ουσιαστικό που γράφει εδώ. Ευθύνη του αξιωματικού υπηρεσίας, που πάντως να μην τον ξυπνήσουμε δεν τρέχει και τίποτα. Υπόκρουση η ρυθμική κορινθιάζουσα προφορά του συναδέλφου που διηγείται μια αδιανόητη ιστορία με το κωλοφτιαγμένο του (αυτοκίνητο είναι αυτό), το εσχάτως σενιαρισμένο μηχανάκι, του, έναν ανεκπλήρωτο μα -αλήθεια- ειλικρινή έρωτα και τη νουθεσία του θείου του πως όλα αυτά είναι στο μυαλό και κατά βάση για όλα φταίνε οι γυναίκες, που πρέπει όμως να τις αγαπάμε – θα σου πω άλλη φορά γι’αυτά.

Η αγωνία των πρώτων σκοπιών, η στραβά κουμπωμένη εξάρτυση, τα σκαλιά του Διοικητηρίου που θαμπίζουν αλλόκοτα, το ψύχος της νύχτας και κυρίως το σκοτάδι που ρουφάμε. Το σκοτάδι που ποτίζει όλο το στρατόπεδο και βαραίνει την παραλλαγή, εισβάλει σε όλους τους πόρους του κορμιού, σταλάζει βαθειά μέσα, αμετάκλειτα. Τι κάνω εγώ εδώ; Κάπου εκεί, που καλά καλά δεν μπορώ να προσανατολίσω, μαίνεται η ζωή, κινούνται τα αυτοκίνητα, σύρονται τα κορμιά, αναβοσβήνουν τα φλας, οι άνθρωποι αποκτούν πληγές με όμως μια –κάποια- σημασία. Ένας από αυτούς μου λέει, ξέρεις ψηλέ εκεί που στέκεσαι τώρα έχουν υπάρξει ίσως χιλιάδες, κάποιοι είναι γέροι τώρα, κάποιοι έχουν πεθάνει. Μπήκαν από τον πάτο του μπουκαλιού και βγήκαν από το στόμιο, το στενό. Και σκέφτονταν ότι κιεσύ πάνω κάτω. Τι τα ζητάς;
Θέλω να φωνάξω προς τα κει που μάλλον είναι Αθήνα, αυτή την αποκρουστική μου πραγματικότητα, την τραγωδία, σε αυτούς που έρχονται ολοένα περισσότεροι μαζί με τους αιώνες. ΓΥΡΙΣΤΕ ΠΙΣΩ.

Κάτσε όμως. Δίπλα στη σταθερή υπόκρουση της Κορίνθου, κάτι σπινθήρισε, ένα ρίγος στην πλάτη, ένα γνωστό πρόσωπο, νυχτερινή επίσκεψη από έναν φίλο, ορμώμενο εκ Πάρου. Που χάθηκες εσύ ρε, αγνοήσαι χρόνια, τώρα που εγώ είμαι εδώ;
Τα έχεις πει, το ξέρω, πασχίζω να τα θυμηθώ μέσα στον ορυμαγδό που ζούμε …

Ερρέτω! Όλα!

Εμείς στεκόμαστε προσοχή
Σε αυτούς τους ώμους που σκιάζουν τα ωραία μαλλιά
Στην παλίρροια που κυβερνά τους ανθρώπους
Στη βόλτα που κάναμε μέσα στα σκοτεινά
Στην ομορφιά
Εμείς εκεί στεκόμαστε προσοχή
Όλα τα υπόλοιπα ερρέτω, να πάνε στο διάβολο
Ή αλλιώς
Μπορούν
Και να πάρουν τ’αρχίδια μας.

 

 

Επίμετρο
Προς τη Β’ Εφορεία Προϊστορικών και Κλασικών Αρχαιοτήτων
Συγγρού 98-100, 117 41
Αθήνα

Κοινοποίηση:
1η Εφορεία Βυζαντινών Αρχαιοτήτων
Πανός 16,105 55
Αθήνα

Θέμα: Ενημέρωση σχετικά με τον εντοπισμό κινητών αρχαιοτήτων (κεραμική) στο πεδίο βολής του Κέντρου Εκπαίδευσης Τεθωρακισμένων (Κ.Ε.ΤΘ.) στον Αυλώνα Αττικής

Αγαπητοί κύριοι,

Με την παρούσα επιστολή θα ήθελα να ενημερώσω την Εφορεία σας σχετικά με τον εντοπισμό αρχαίας κεραμικής στο πεδίο βολής ελαφρών όπλων του Κέντρου Εκπαίδευσης Τεθωρακισμένων στον Αυλώνα.

Συγκεκριμένα, στις 05.04.2013, ως νεοσύλλεκτος Στρατιώτης Πεζικού και κατά τη διάρκεια άσκησης βολής, εντόπισα πίσω από τη γραμμή βολής, και προς Νότο σε ολόκληρο σχεδόν το εν λόγω πεδίο, συγκεντρώσεις τμημάτων αβαφούς κεραμικής, που κατά τόπους έφταναν ακόμα και τα 30 τεμάχια ανά τετραγωνικό μέτρο.

Λόγω των ιδιαιτέρων συνθηκών της παρουσίας μου στην περιοχή και των πολύ συγκεκριμένων διαδικασιών που ακολουθούνται κατά τη διάρκεια στρατιωτικών ασκήσεων, πέραν της μακροσκοπικής δεν κατέστη δυνατή λεπτομερέστερη εξέταση των καταλοίπων, όπως επίσης σχεδιαστική ή φωτογραφική τεκμηρίωση. Παρόλα αυτά, από σημείο ΝΔ της γραμμής βολής και σε απόσταση περίπου 30 μ. από αυτήν, περισυνελλέγησαν δειγματολειπτικά 6 τμήματα αβαφούς κεραμικής (3 τμ. πεπλατυσμένων λαβών, 1 τμ. λαβής και γένεσης λαβής, 1 τμ. σώματος, 1 τμ. δακτυλιόσχημης βάσης) καθώς και ένα τμήμα από σώμα αγγείου με υπόλευκη εφυάλωση, τα οποία και καταθέτω στην Υπηρεσία με την παρούσα επιστολή.

Η αρχική διαμόρφωση του πεδίου βολής (c. 1975 σύμφωνα με πληροφορίες αξιωματικών) και η από τότε τακτική εκσκαφή για την επιπέδωση του εδάφους και η μεταφορά του πλεονάζοντος χώματος περιμετρικά για τη διαμόρφωση αναχωμάτων, φαίνεται πως αποκάλυψε την κεραμική, η οποία εμφανίζεται θραυσμένη και σε μικρά τμήματα. Αν και η πιθανότητα κύλισης κάποιου υλικού από τις παρειές του παρακείμενου λόφου δεν πρέπει να αποκλειστεί, οι ίδιες πληροφορίες απέκλεισαν το ενδεχόμενο μεταφερμένου χώματος με μηχανικά μέσα, που ενδεχομένως να περιείχε την κεραμική.

Δυστυχώς η ιδιότητα μου, ως απλού στρατιώτη, και η μετάθεση μου μετά από λίγες ημέρες δεν επέτρεψε την επάνοδο μου στην περιοχή και τον ενδελεχέστερο έλεγχό της. Παρόλα αυτά, λίγο μετά τον εντοπισμό της κεραμικής ενημέρωσα τον διοικητή της Ίλης μου, ο οποίος βρισκόταν στο πεδίο. Εκείνος με προέτρεψε να συντάξω μια αναφορά, όπως και έγινε, έχοντας υπόψιν την ευαισθησία που ιστορικά έχει επιδείξει ο ΕΣ στην έρευνα και την προστασία των μνημείων. Στην αναφορά εκτέθησαν όλα τα παραπάνω στοιχεία καθώς και μια σειρά προτεινόμενων ενεργειών, με στόχο την ενημέρωση των αρμοδίων υπηρεσιών του ΥΠΠΟ (Β’ ΕΠΚΑ, 1η ΕΒΑ) και έπειτα τη διάθεση προς αυτές ανθρωπίνου δυναμικού για τη μη διεισδυτική διερεύνηση της περιοχής. Επίσης, στην αναφορά έθεσα εαυτόν πρώτο εθελοντή σε οποιαδήποτε σχετική διαδικασία αποφασιζόταν να εφαρμοστεί. Η αναφορά παραδόθηκε μετά από λίγες ημέρες στον Διοικητή της Ίλης και κατά τα λεγόμενα του προωθήθηκε στον Διοικητή της Επιλαρχίας, χωρίς παρόλα αυτά να έχω λάβει γνώση οποιασδήποτε απάντησης ή ενέργειας.

Κλείνοντας, θα ήθελα να σημειώσω ότι τα ευρήματα αυτά αν και λίγα σε αριθμό, αποσπασματικά συλλεγμένα και προβληματικά ως προς τη χρονολόγηση τους (αν εξαιρέσει κανείς το εφυαλωμένο όστρακο) θα πρέπει να θεωρηθούν ενδεικτικά της ευρύτατης διασποράς κεραμικής στο πεδίο βολής, η οποία μάλλον υποδεικνύει κάποια αρχαιολογική θέση στην περιοχή.

Παραμένοντας στη διάθεσή σας για περισσότερες πληροφορίες, παρακαλώ να με ενημερώσετε για τις περαιτέρω ενέργειές σας,

Με εκτίμηση,

Εγώ

Advertisements

Κεφάλαιο 2: 230 και σήμερα

leave a comment »

Σημειώσεις εκπαιδεύσεως στρατιώτου: Λύσις-αρμολόγησις | τεχνικά χαρακτηριστικά όπλου | Εκλογή θέσης μάχης

Σημειώσεις εκπαιδεύσεως στρατιώτου: Λύσις-αρμολόγησις | τεχνικά χαρακτηριστικά όπλου | Εκλογή θέσης μάχης

(Βολή ή πώς ξεμπερδεύεις με το πεδίον της)

«Τι σκατά χέζεις ρε;»

Δεν ξέρω αν ήταν εκείνο το πρωινό, που άκουσα να αναδύεται από το λουτρό, αυτή η ουρανομήκης κραυγή αγωνιούντος, πτοημένου συναδέλφου προς έτερον συνάδελφο, εξαίσια πραγματικά σύμπτωση κυριολεξίας και μεταφοράς και παραδειγματική έκφραση βγαλμένη από εγχειρίδιο ψιπί … ή εκείνο το άλλο που ένας παλιός, εξ αναβολής, ρητόρευε έξω από το θάλαμο για το πως είδε να ρίχνουν στο πρωινό –μια φορά παλιά- άσπρη σκόνη από ένα κουβά χωρίς διακριτικά, η οποία είναι αντικούκου σε συνδυασμό με ναρκωτικό απώλειας ενσυνείδητης πολιτικής σκέψης και αυτόβουλης ενέργειας, έλα ρε, ναι ναι, για αυτό πάς στο φοριαμό, τον ξεκλειδώνεις και είχες ξεχάσει τι ήθελες, ναι ναι, γιατί θέλουν να μη σκέφτεσαι τίποτα, έτσι στρατός και μετά η κυβέρνηση, ναι ναι, να ψηφίζεις ό,τι θέλουν αυτοί, ναι ρε σύστημα. Δεν ξέρω λοιπόν αν ήταν η ημέρα της πρωτόφαντης ποίησης του λουτρού ή της διάλεξης: «Το μάτριξ του ΕΣ για ψαράδες ομού και γιωτάδες», αν και βέβαια θα έπρεπε να θυμάμαι. Βλέπεις όμως μετά τη δεύτερη εβδομάδα όλα τα πρωινά είναι πάνω κάτω τα ίδια, και αυτό μάλλον είναι το καλό της υπόθεσης- πάντως εκεί περίπου, στο 230 κ.σ. έφτασε η πολυθέλητη μέρα της βολής.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Written by s.perfectus

05/02/2014 at 01:10

Κεφάλαιο 1: 243 και σήμερα

leave a comment »

Image

Προαύλιος χώρος ίλης

(Αναφορά ή σήκω-σήκω-έχεις-φρουρά)

Απαγορεύεται λέει ο κυρ λοχίας, 22, κατσαπλιάς εκ Λαρίσης-κοιτίδας-του-πολιτισμού και της ΑΕΛ, τσακωμένος με τα σύμφωνα. απαγορεύεται τάχατες να φύγουμε από το τετράγωνο αυλής της ίλης. Γιατί; Γιατί το στρατόπεδο είναι μεγάλο και μπορεί να χαθεί κανένας απροσάρμοστος και ν’αργήσει στην αναφορά -βλ. παρουσιολόγιο με αυτιστική εκφώνηση 150 επωνύμων και αντίστοιχη βαριεστημένη απαντητική κραυγή (διαπαντώς!) παρών!, εκατόνπενήντα φορές- και τότε να συμβεί κάτι το απαράδεκτον, δηλαδή … να αργήσει κάποιος στην αναφορά-αυτό. Καθότι η αναφορά είναι αγγελτήριο νεκρών στις μάχες. Αγγέλονται οι νεκροί των μαχών τι δεν επαγγέλονται πια στην αναφορά, τρεις-τέσσερις φορές την ημέρα. Μόνο που τώρα τελευταία οι νεκροί έχουν αντικατασταθεί από τους κωλυόμενους στα μαγειρία.

Ζωηρά, με νεύρο αυτό είναι το χαρακτηριστικό του συνεπού στρατιώτη. Του συνεπού ρε πούστη, του συνεπού, όπως λέμε του χαλεπού, του Κατμαντού και του ορυμαγδού. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Written by s.perfectus

20/11/2013 at 22:55

Έτι δέομαι σου (Γ. Σκαρίμπας)

leave a comment »

 

Κύριε, είμαι ένας άθεος! Και είμαι αδερφός
του χαρτοπαίχτη, του μπεκρή. Και σάρκα έχω και αίμα.
Κι όπως εχώρισες εσύ τα σκότη από το φως
έτσι χωρίζω κι αγαπώ-απ΄ το σωστό-το ψέμα.

Το κρίμα θέλω! Είν’ όμορφη η αμαρτία. Πολύ
εσύ με θέλησες αγνόν-δεν είμαι, οι άλλοι, οι άλλοι,
οι εκπεσμένοι, οι αμαρτωλοί. Οι μούργοι-κι είν’ πολλοί-
τι τάχα λεν; κι είναι αδερφοί. Τι ξέρουν; Κι είν ‘μεγάλοι.

Και είμαι, Κύριε, άθεος. Και το κακό αγαπώ.
Κι εμέ μ’ αρέσει η ζαβολιά, η γυναίκα του κοντά μου,
τόσο, που ακόμα το φονιά-ανάγκη να το πω;-
τον έχεις κάμει όμοιον μου κι οστό απ’ τα οστά μου.

Κι είμ’ άθεος! Καρδίας συ που ετάζεις και νεφρούς,
πρόσεχε: αγαπώ πολύ τα «πλήθη αμαρτιών μου».
Συ που νεφέλας ανιστάς και ξαναζείς νεκρούς,
-στ’ άνθισμα είμαι των παθών-τα αίσχη πλήθυνόν μου!…

Written by s.perfectus

20/03/2012 at 08:38

Αναρτήθηκε στις Ποιηταί εγχώριοι

Tagged with

Ακούω & Γράφω

leave a comment »

Το καλοριφέρ της πολυκατοικίας, όταν παύει να λειτουργεί, βγάζει ένα χαριτωμένο, μεταλλικό ήχο συστολής. Αναμενόμενο. Έτσι κάνει σχεδόν κάθε βράδυ, μετά τις 21.45 τους τελευταίους τρεις μήνες, πράγμα που σημαίνει -μάλλον καλύτερα επιβεβαιώνει- τρεις πραγματικότητες: ένα, ότι η θερμοκρασία ήταν το απόγευμα κάτω από τους 13oC, το συμβατικό «όριο εκκίνησης λειτουργίας καυστήρος», δυο, ότι όπου και να’ναι θα πρέπει να ψάξω τις παντόφλες και τρια, ότι οι συγκάτοικοι του πέμπτου θα πρέπει πάλι να είχαν κρεμάμενους σταλαγμίτες από τη μύτη τους.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Written by s.perfectus

06/03/2012 at 00:12

Αναρτήθηκε στις scripta

Μια εποχή που περνά εδώ δίπλα

leave a comment »

UNE SAISON EN ENFER

Μια εποχή στην κόλαση (μτφ. Νίκος Σπανιάς 1980, εκδόσεις Γνώση)

Αν θυμάμαι καλά, κάποτε, ήταν η ζωή μου έκπα-

γλη γιορτή που άνοιγαν όλες οι καρδιές και όλα τα κρασιά κυλούσαν.

Μια νύχτα πήρα την ομορφιά στα γόνατά μου.

Και τη βρήκα πικρή.

Και τη βλαστήμησα.

Οπλίστηκα ενάντια στη δικαιοσύνη. Δραπέτευσα.

Ω Μάγισσες, Μιζέρια, Μίσος, εσείς θα διαφυλά-

ξετε τον θησαυρό μου.

Κατόρθωσα να σβύσω από το λογικό μου κάθε ελ-

πίδα ανθρώπινη.

Μ’ύπουλο σάλτο, χύμηξα σα θηρίο πάνω σ’όλες

τις χαρές να τις σπαράξω.

Επικαλέστηκα τους δήμιους να δαγκάσω, πεθαί-

νοντας, τα κοντάκια των όπλων τους.

Επικαλέστηκα κάθε Οργή και Μάστιγα να πνιγώ,

στο αίμα, στην άμμο.

Η απόγνωση ήταν ο θεός μου.

Κυλίστηκα στη λάσπη.

Στέγνωσα στον αέρα του εγκλήματος.

Ξεγέλασα την τρέλλα.

Κι’η άνοιξη μου προσκόμισε το φρικαλέο γέλοιο

του ηλίθιου.

Μα τώρα τελευταία, πριν τα τινάξω για τα καλά,

λέω ν’αποζητήσω το κλειδί του αρχαίου συμποσίου

μήπως βρω ξανά την όρεξη μου.

Το κλειδί αυτό είν’η συμπόνοια.

Η έμπνευση τούτη δείχνει πως ονειρεύτηκα.

«Θα μείνεις ύαινα…» κ.τ.λ. ολολύζει ο διάβολος:

και με στεφανώνει με πλήθος ιλαρές παπαρούνες.

«Φτάσε στο θάνατο μ’όλες τις αχαλίνωτες ορέξεις

σου, τη φιλαυτία σου,  και κάθε ασυγχώρητο αμάρ-

τημα!» Άχ! Απηύδησα.

Αλλά, Σατανά, φίλτατέ μου, να χαρείς, όχι βλο-

συρές ματιές. Περιμένω μερικές βδελυρότητες, ανα-

δρομικά.

Ωστόσο, για σας, τους εραστές της απουσίας του

περιγραφικού ή διδακτικού ύφους σ’έναν συγγραφέα,

για σάς αποσπώ τις λίγες ελεεινές αυτές σελίδες από

το σημειωματάριο ενός κολασμένου.

Written by s.perfectus

16/03/2011 at 00:00

Αναρτήθηκε στις Ποιηταί ξένοι

Tagged with ,

Ρίξτε τις κάλπικες λίρες σας στα σκυλιά

leave a comment »

Κάλπικες λίρες (Γ.Ι. Μπαμπασάκης)

Κι αυτά που δεν μπορείς να κάνεις
Κι αυτά που δεν στέργεις να τα πεις
Κι όλα τα πολλά που χάνεις
Στο στοίχημα της κρίσιμης καμπής

Κι εκείνα που στην ώρα τους δεν πήρες
Και όσα σου γαμήσανε οι Μοίρες
Και τ’ άλλα που σ’ τα πνίξανε σε μπίρες
Και όλες σου οι κάλπικες οι λίρες

Κι εκείνα που ’ριξες στου Χρόνου το Πηγάδι
Και τόσα που άρπαξε η Μέρα από το Βράδυ
Το χαστούκι που δεν γύρισε σε χάδι
Το παλάτι που σ’ το κάνανε ρημάδι

Θα ’ρθει και έρχεται και φτάνει η στιγμή
Που σμίγεις μ’ όσα ήσουν και θα είσαι
Μ’ εκείνα που έκρυβες στου ψεύδους τη στολή
Μ’ αυτά που τώρα αλήθεια ζεις και πια δεν τα μιμείσαι

Written by s.perfectus

23/02/2011 at 22:57

Αναρτήθηκε στις Uncategorized